Basketbal / de leugen

door Fred de Koning

Iedereen in het dorp kende juffrouw P. Juffrouw P was het hoofd van de plaatselijke school en ze was niet echt geliefd bij de kinderen. Dat had ze vooral te danken aan het feit dat er op het pleintje voor de school een basketbalveld was, maar ze verbood de kinderen dat spel te spelen. De meeste kinderen trokken zich daar niets van aan; buiten de schooltijden kon juffrouw P tenslotte geen enkel gezag laten gelden. En wie de leeftijd van de middelbare school had bereikt, kon het zich zelfs permitteren, onder schooltijd te gaan basketballen. Juffrouw P kon dan soms staan te schuimbekken, maar ze stond machteloos.

Maar dan op een dag kreeg ze een idee. Als de spelende jeugd schade zou veroorzaken, kon ze de gemeente misschien zover krijgen dat het basketbalveld verwijderd werd. Wel, als dat alles was... Juffrouw P ging naar haar kelder, pakte haar windbuks, zocht net zolang tot ze een doosje met kogeltjes vond, laadde, spande en loste een schot om te testen. Beng! Een stofwolkje verraadde de plaats waar het kogeltje de stenen muur raakte. 10 minuten later kon het voltallige dorp zien hoe er een gat in het raam van de school zat.
"Zie je wel? Ik heb het al zo vaak gezegd!" riep juffrouw P. "Het moest er eens van komen. Maar nu ga ik er werk van maken; dat veldje gaat weg!"
Juffrouw P verliet het groepje mensen. Daar steeg een luid geroezemoes op van mensen die vonden dat dit nu toch wel een reden was om juffrouw P voor één keer gelijk te geven.
Toen de kinderen de volgende dag op school kwamen, zat er een groot kartonnen bord op het kapotte raam geplakt met de tekst "dit komt ervan als je basketbal toestaat bij de school".

"Wat hoor ik daar???" Juffrouw P liep paars aan. Het was een week later en het kapotte raam was inmiddels vervangen. Het leven op school was weer zoals vroeger... en dan had iemand opeens iets gezegd dat juffrouw P niet aanstond. "Wil je dat eens herhalen?" voegde ze er op dreigende toon aan toe. Lex herhaalde zachtjes wat hij zojuist had gezegd: "Volgens mij was er geen basketbal door het raam gegaan, juf."
Het gevolg was, dat Lex de rest van de ochtend op de gang moest staan. En tegen de rest van de klas zei ze: "Laat dit een les zijn: niemand trekt in twijfel wat ik zeg, begrepen?"

Maar de volgende dag vond juffrouw P een briefje op haar tafel waarop stond: "Lex heeft gelijk. Het gat in het raam was te klein. Daar kon geen basketbal doorheen." Er stond geen naam onder, hetgeen te begrijpen was.
Juffrouw P nam het briefje en ging naar het eerste het beste lokaal waar een leerkracht aanwezig was. "Kijk eens wat ik nu weer heb gevonden. De brutaliteit!!!"
Juffrouw H bekeek het en zei: "Tja, wat kunnen we eraan doen?"
"Ik weet wel wat we eraan kunnen doen!" antwoordde juffrouw P. "Vanaf nu leggen we onze oren goed te luisteren. Als de kinderen erover praten, wens ik het te weten. We zullen wel eens zien hoe lang ze dat kunnen volhouden."
Vanaf dat moment werden er aan de lopende band straffen uitgedeeld. Bijna alle kinderen hadden wel iets gezien of gehoord dat de onschuld van de basketballers bewees. Tegen de leerkrachten durfde niemand het hardop te zeggen, maar onderling spraken de leerlingen over bijna niets anders.
"Zeg, wist je dat er op die avond helemaal niemand basketbal heeft gespeeld? Dat kan toch niet?"
"Ik weet toevallig dat juf P een geweer heeft. Volgens mij heeft ze het zelf gedaan."
"Mijn vader zegt dat alleen een kogel zo'n gaatje kon veroorzaken."
"Ja, mijn opa zegt dat ook!"
"Als juf P de waarheid zei, waarom zou ze zich er dan zo druk om maken dat je iets anders beweert?"
Enzovoort, enzovoort. Maar alle kinderen wisten ook dat ze hun gelijk niet konden halen zolang de leugen werd volgehouden door degene die het voor het zeggen had.