De reis naar de maan

door Fred de Koning

Ramesh had al jaren aan het ontwerp zitten werken. Hij wist hoe een straalmotor werkte, hij wist hoe je een luchtdichte kamer moest maken, alsmede een ruimtepak. Hij had niets kant en klaar gekocht. En misschien had hij het daar wel aan te danken dat hij had kunnen opstijgen voordat de autoriteiten hem hadden kunnen tegenhouden. Zijn raket, gemaakt van metaal dat hij bij verschillende autosloperijen had gekocht, kwam zonder problemen aan de rand van de atmosfeer. Ramesh zag de wolken ver onder hem en hij lachte tevreden. Eigenlijk was Ramesh niets van plan dat daadwerkelijk enige politieke betekenis had; hij wou gewoon een publiciteitsstunt uithalen die zijn naam in de geschiedenisboekjes zou laten verschijnen in de komende eeuwen. Ramesh keek nog eens naar beneden. Hij kon de kustlijnen van Suriname nauwelijks nog onderscheiden, mits hij door de kijker keek. Met het blote oog lukte dat zeker al niet meer.

Het afschieten van een raket is iets dat minder simpel is dan de meeste mensen denken. Als de motor het werk helemaal alleen zou moeten doen, zou er zo verschrikkelijk veel brandstof nodig zijn, dat de raket daarom alweer groter moest zijn en dus wéér meer brandstof nodig had. Niet voor niets werden raketten altijd zo dicht mogelijk bij de evenaar afgeschoten, en dan niet recht omhoog, maar een beetje schuin naar het oosten, zodat de draaiïng van de aarde een extra duwtje gaf. Suriname was wat dat betreft een ideaal startpunt. Ramesh had eigenlijk al geschiedenis geschreven, nog voordat hij zelfs maar halverwege de maan was; tot dan toe waren de beroemde astronauten altijd blank geweest. Ramesh keek verlekkerd naar zijn donkerbruine kleurtje. Dit konden ze hem niet meer afpakken: hij had het commando en hij was de astronaut. Niks Houston, we have a problem... Of eigenlijk juist wel. Houston had een groot probleem, en dat was Ramesh!

Dan opeens kwam Ramesh in actie. Bijna gewichtloos zweefde hij door de cabine en kwam uit bij de radio. Dat was het enige onderdeel dat hij niet zelf gemaakt had. Ergens bij een louche handelaar had hij het ding gekocht en hij wist dat deze zendontvanger aan boord was geweest van een echt Amerikaans ruimteschip. Klik... geruis. Ramesh had echt niet verwacht dat hij contact met de aarde zou hebben, maar je wist maar nooit. Stel dat hij Houston aan de andere kant kon horen... hij zou ze wel even laten merken dat hij het zonder NASA kon klaren.

Ruim een kwartier lang klonk er een beetje geknetter uit de luidspreker... en dan was daar opeens een stem: "Houston to whoever is on this line, please identify yourself!"
Ja, dacht Ramesh, Houston wil dolgraag weten wie ik ben. Hij grijnsde en pakte de microfoon. "Hallo Houston, ik ben Ramesh en ik heb zojuist de aardatmosfeer verlaten... over!"
Het duurde een paar minuten voordat er weer antwoord kwam. "Meneer, wie u ook bent, u begaat een federale misdaad door op deze frequentie uit te zenden. Ik sommeer u, uw zender uit te schakelen en te demonteren!"

Ramesh reikte naar de zendontvanger, maar bedacht zich. "Houston, u denkt dat ik een grapje maak. Ik ben Ramesh, ik ben een Surinamer en ik ben vanuit Suriname opgestegen om 21:55u. Als u me niet gelooft, vraagt u de seismologische gegevens maar op: die trilling is mijn opstijgende raket. Over!"
Nu kwam het antwoord vrijwel onmiddellijk: "Houston aan Ramesh: we gaan dit natrekken."
Daarna ruim een uur stilte. Ramesh wist niet of hij het verwacht had of juist niet, maar dan was daar weer een stem. Het was duidelijk een andere stem; kennelijk iemand met een hogere rang. "Houston aan Ramesh: wat is uw doel?"
Kijk kijk, dacht Ramesh, ze willen weten wat ik van plan ben. Hij pakte de microfoon. "Ramesh aan Houston: ik ga op de maan landen op de plaats waar Neil Armstrong dat heeft gedaan. Ik ga de Amerikaanse vlag daar weghalen en ik hang daar mijn geboorteakte in de plaats. Mijn naam zal in de geschiedenisboeken komen te staan."
Ramesh lachte hardop, maar dat hoorde de man in Houston niet meer, want de microfoon was al uitgeschakeld.
"Houston aan Ramesh: draai onmiddellijk uw ruimtevaartuig, rem af en keer terug!"

Even wist Ramesh niet wat hij moest doen. Waren die rare Amerikanen nu aan het bluffen of hoe zat dat? Hij pakte de microfoon weer. "Ramesh aan Houston: verklaar u nader."
Meteen was daar antwoord: "Houston aan Ramesh: gezien het feit dat u op onze frequentie uitzendt, nemen wij aan dat u een toestel van NASA aan boord hebt. In dat geval verzoek ik u, op de knop te drukken waar een delta-teken bij staat."
Ramesh had die knop al eerder gezien, maar hij had nooit geweten waar het ding voor diende. Zou hij erop drukken? Misschien konden ze daar beneden dan wel de controle over de raket overnemen...? Nee! Meteen verdrong Ramesh die gedachte. Hij had de hele besturing zelf gemaakt; de zender stond er op geen enkele manier mee in contact. Maar misschien dachten ze dat op de grond wel. Nou, dan zouden ze nog gek opkijken! Ramesh drukte op de knop.

Amper een seconde daarna klonk daar weer die stem, maar nu enigszins vervormd: "Ramesh, luister goed! Ons signaal is nu versleuteld, dus niemand op aarde kan ons afluisteren, is dat duidelijk?"
Ramesh wilde al antwoorden, maar de stem ging door: "Kijk, het zit zo: je kunt niet naar de maan. Heb je wel eens van de Van Allen gordels gehoord?"
"Eh... niet echt. Ik heb die naam wel eens gehoord, maar ik weet niet wat dat is."
"Welnu, dat zijn gordels om de aarde heen die heel erg radio-actief zijn."
"Ja ja, alfa, beta of gamma?"
"Je denkt dat ik een grapje maak? Dat is niet zo... en ik zal je even uit de droom helpen: er zijn twee gordels; in de ene bevindt zich betastraling en in de andere... dat is iets moeilijker uit te leggen. Weet je wat het verschil is tussen de 3 soorten?"
"Ja. Alfa bestaat uit heliumkernen, dus 2 protonen en 2 neutronen per deeltje. Beta bestaat uit elektronen en gamma is als enige werkelijk straling in plaats van materie."
"Juist, maar daar in die ene Van Allengordel bevindt zich straling die we omega hebben genoemd, namelijk losse protonen, dus feitelijk waterstofkernen. Die zijn net zo gevaarlijk als al die andere soorten, want ze komen met dezelfde snelheid en energie op je af en ze doordringen alles."
Ramesh hoorde de rest van de uitleg aan, maar er kwam niets dat hij nog niet wist. Ondertussen begon hij weer te grijnzen. Hij hield zijn hand bij de microfoon klaar. Hij moest wachten tot de man op aarde was uitgesproken, want hoogstwaarschijnlijk kon die niet horen wat Ramesh zei zolang hijzelf nog aan het uitzenden was. Maar eindelijk was het dan zover. Ramesh drukte op het knopje en zei: "Mijn ruimtepak beschermt tegen radio-activiteit, dus ik heb niets te vrezen. Ik zal het zometeen aantrekken."
"Nee, wacht!" De stem klonk paniekerig en dat verbaasde Ramesh. Hij schakelde niet op zenden maar wachtte tot de man verder praatte. "Luister, jouw ruimtepak zal je niet beschermen. Eh... een momentje... zitten we nog op de deltaband?" Er klonk wat gestommel en dan ging de stem verder: "Ja, het is in orde. Ik zal je alles uitleggen...

Tijdens de Koude Oorlog hadden de Russen ons tot twee keer toe in ons hemd gezet: zij hadden als eerste een raket de ruimte in geschoten (aanvankelijk onbemand) en zij waren de eerste die een mens de ruimte in hadden geschoten. Snap je hoe wij daarmee overhoop zaten? We moesten daar een antwoord op hebben, en dat antwoord was: wij moesten als eerste een mens op de maan zetten! Maar die vermaledijde Van Allen gordel gooide roet in het eten. We konden op geen enkele manier voldoende bescherming inbouwen. Om die straling tegen te houden, hadden we een laag lood nodig van meer dan 20cm dik. Maar zo'n raket kon NOOIT opstijgen. We hebben geprobeerd, een alternatief voor lood te vinden, maar tevergeefs. Het enige dat nog overbleef was: blufpoker. Alles wat op de tv te zien was, was opgenomen in een studio. Heb je die beelden daar soms toevallig?"

Ramesh had ze niet. De boordcomputer was uiterst eenvoudig van opzet: hij kon berekenen waar de raket was en hij kon berekenen hoeveel stuwkracht er nodig was en in welke richting. Internetverbindingen waren daarmee niet mogelijk.
"Dat geeft niet. Kun je beelden ontvangen?"
"Ja, dat wel, maar ik kan geen beelden uitzenden."
"Dat hoeft ook niet. Wacht, ik stuur je de beelden door die de voltallige aardbevolking indertijd te zien kreeg..."
Even later zag Ramesh de bekende beelden van de astronauten die sprongetjes maakten, van de voetstappen in het maanstof en van de vlag die daar hing maar niet wapperde doordat er geen wind was.
De stem vervolgde: "Deze beelden zaten vol fouten. En geloof me: als we eerder hadden gezien wat daar allemaal fout was, hadden we de makers hiervan op het matje kunnen roepen. Helaas zijn die allebei al overleden... Punt 1: wat denk je dat er gebeurt als een raket op de maan landt?"
Ramesh dacht een seconde na en antwoordde: "Dan komt die daar op de grond te staan... toch?"
"Jawel, maar de straal uit de motor... weet je wel wat voor kracht daarachter zit? Die moet een raket afremmen bij het dalen, of de raket weer laten opstijgen! Bij het dalen zou al het maanstof in een enorm gebied volledig weg worden geblazen. Die raket had op rotsbodem moeten staan... of als het maanstof honderden meters dik was, had hij in een diepe krater moeten staan. Snap je wat ik bedoel?"

Ramesh hapte naar adem. "Bedoelt u... dat ze nooit op de maan hebben gestaan???"
"Bingo! Dat aspect hadden de filmmakers over het hoofd gezien en daarmee hebben we eigenlijk onszelf verraden. Eerst heerste er een uforische stemming, maar dan begonnen de mensen hier en daar te denken. En sinds het internet bestaat, is het einde zoek. We hebben verscheidene filmpjes op het internet geplaatst waarin dit allemaal een beetje wordt uitgelegd. De meeste mensen slikten alles voor zoete koek. Nou ja, er waren een handjevol mensen die dwars door onze leugens heen keken, maar naar zo'n kleine minderheid luistert niemand."
Ramesh hield het niet meer. Hij drukte op de knop om te zenden. "Hoort u mij nu?"
Meteen antwoordde de stem: "Ja, ik hoor je."
"Met wat voor uitleg hebt u dat van dat maanstof dan in de doofpot gestopt?"
"Dat hebben we niet gedaan. In plaats daarvan hebben we de aandacht afgeleid door het accent op een heel andere kwestie te leggen, namelijk schaduwen die niet parallel liepen en die erop wezen dat er meer dan één lichtbron moest zijn geweest bij het filmen. Door onze uitleg (die zelfs geleerden deed duizelen maar waarin feitelijk alleen maar een hoop onzin werd gezegd) hebben we de complotdenkers stil kunnen krijgen. Het bestaan van de Van Allengordels hebben we doodgezwegen."

"Dus... als ik het goed begrijp... zijn de Amerikanen nooit op de maan geweest, hebben ze de wereldbevolking om de tuin geleid en niemand mag het te weten komen?"
"Ik bewonder je scherpzinnigheid, Ramesh. Ja, zo is het in grote lijnen."
"Maar nu hebt u mij dit allemaal verteld. Ik weet nu dus feitelijk teveel..."
"Je bent bang dat wij je gaan vermoorden? Maak je geen zorgen: wij gaan dat niet doen, want dat is niet nodig; dat heb je zelf al gedaan. Op het moment dat we via de deltaband begonnen te spreken, had je geen kans meer om tijdig af te remmen. Binnen een minuut bereik je de eerste Van Allen gordel. Merk je al iets?"

Op dat moment zag Ramesh letterlijk sterretjes. "Wat gebeurt er?"
"Zag je een witte streep langskomen?"
"Ja, daar leek het op."
"Wel, dat is het gevolg van de radio-actieve straling. Je zult hele kometenregens zien. Die worden veroorzaakt door de deeltjes die dwars door je hoofd heen gaan. Het zichtcentrum in de hersens is het enige orgaan dat er onmiddellijk iets van merkt. Na een tijdje begin je je misselijk te voelen en dat komt doordat er kankergezwellen in je lichaam groeien met een snelheid die nog nooit op aarde is voorgekomen. Hoe lang het duurt voordat je dood bent, weten we niet, maar lang kan het niet duren."

Ramesh had die laatste woorden al niet meer gehoord.

Naar hoofdpagina "Fred de Koning"