Een dubbele misdaad

door Fred de Koning

Mevrouw Bakker zat op de publieke tribune van de rechtszaal toen mr Scholten binnenkwam.
"Wat doet u hier?" vroeg die vol verbazing.
Mevrouw Bakker keek de man aan en zei niets. Ze dacht terug aan de strafzaak die een jaar eerder in deze zelfde rechtbank behandeld werd. De moordenaar van haar zoon stond hier terecht en mr Scholten was zijn advocaat. Door een kleine vormfout had deze geslepen advocaat zijn client vrij weten te krijgen. Mevrouw Bakker had zich maandenlang zitten afvragen hoe het toch in vredesnaam mogelijk was dat een zware misdadiger vrij kon komen door een foutje van een ambtenaar. En wie betaalt het gelag? De burger, want die wordt als het ware uitgeleverd aan zo'n gevaarlijk individu. Zoiets kon toch niet in een rechtsstaat? En ja, het kon niet uitblijven: de dader had opnieuw toegeslagen.

Mr Scholten keek nog steeds mevrouw Bakker aan, maar kreeg geen antwoord. Ze was met haar gedachten helemaal bij de zaak van vorig jaar met al zijn gevolgen. Opeens vroeg ze: "Bent u weer zijn advocaat?"
"Nee, ik ben hier nu als getuige. Waarom?"
Mevrouw Bakker zei alleen: "Dat wist ik."
Met veel haatgevoelens keek ze naar mr Scholten. Hij had tegen ieder gevoel van rechtvaardigheid in een moordenaar uit de gevangenis weten te houden, met alle gevolgen van dien. Maar mr Scholten zou vandaag zijn ex-client in een heel andere rol ontmoeten. Nu zou hij zijn best doen om hem in de gevangenis te krijgen... maar wel een jaar te laat.

De rechter en de andere magistraten kwamen binnen en iedereen werd verzocht op te staan. Nadat de rechter was gaan zitten, mochten de aanwezigen dat voorbeeld volgen. Dan begon de zaak.
Mr Scholten was de eerste getuige die gehoord werd. Op de bekende eedafname antwoordde hij met een schorre stem: "Dat zweer ik."
De openbare aanklager opende het verhoor: "Meneer Scholten, klopt het dat u vanuit uw woning hebt gezien dat uw broer vermoord werd?"
Mevrouw Bakker kon een grote grijns niet onderdrukken.

© 2011 by Fred de Koning

Toelichting

Naar aanleiding van commentaar dat ik op dit verhaal heb gehad, wil ik even iets duidelijk maken.

In de Middeleeuwen werden verdachten gemarteld om een bekentenis af te dwingen. Later vond men dat te barbaars, maar nog steeds werden de verdachten vaak nog "in de val gelokt" met onduidelijke beschuldigingen of andere verbale aanvallen, in de hoop dat ze meer zouden zeggen dan goed voor ze was. Toen het begrip "rechtsstaat" werd ingevoerd, werd ook het verschijnsel advocaat in het leven geroepen. Deze moest zijn client verdedigen tegen dit soort trucs. Om te voorkomen dat de politie zulke trucs nog zou toepassen, werd besloten dat een aanklacht verviel als er fouten in het proces verbaal stonden.

Een avocaat had nog een tweede taak: voorkomen dat er misbruik werd gemaakt van het feit dat een verdachte de wet niet goed kende. Voorbeeld: als een inbreker op heterdaad betrapt werd, zou de politie hem een voorstel kunnen doen om de aanklacht "diefstal" te laten vallen, zodat alleen inbraak overbleef. Echter: inbraak zonder diefstal wordt zwaarder gestraft dan inbraak met (poging tot) diefstal. Waarom? Omdat huisvredebreuk zwaarder wordt gestraft dan diefstal. De taak van de advocaat is dan: ervoor zorgen dat zijn client niet zwaarder gestraft wordt dan hij verdient.

De rechtsstaat werd in het leven geroepen om te voorkomen dat onschuldigen de gevangenis in gingen of dat schuldigen zwaarder gestraft werden dan nodig was.

Maar wat gebeurt er nu? De wetten die toen te goeder trouw waren ingevoerd, worden nu misbruikt door misdadigers en foute advocaten. Zware misdadigers gaan vrijuit als er maar een klein typfoutje in het proces verbaal staat. Daar was die wet niet voor bedoeld!!! En wat belangrijker is: in de huidige "rechtsstaat" worden onschuldigen des te vaker gestraft. Welke onschuldigen? De slachtoffers van diezelfde misdadigers.

En over dat aspect van onze "rechtsstaat" gaat dit verhaal. De gedachte hierachter was: het zou zo goed zijn als de dader (hier: de foute advocaat) zelf het slachtoffer werd van zijn eigen daden.

Met dit verhaal hoop ik de mensen massaal wakker te schudden.

 

 

 

 

 

 Naar hoofdpagina "Fred de Koning"