Het geheimzinnige Ding

door Fred de Koning

"Vertel nou eens... Wat was nou dat geheim van je? Na zoveel jaar kun je het toch wel vertellen hè?"
Felix fronste zijn wenkbrauwen. "Je bedoelt het ding van Zandvoort?"

"Ja, het ding in Zandvoort. Nu zou je dat toch eindelijk wel eens mogen zeggen."
Felix keek zijn moeder aan met een blik die bliksemstralen schoten. Felix keek even naar zijn moeder, dan naar zijn broer Rolf, dan weer naar zijn moeder, nog heel even weer naar Rolf en dan bleef hij zijn moeder aankijken.

"Ten eerste..." zei hij, terwijl hij zijn rechterwijsvinger op zijn linkerduim zette, "... is het niet 'het ding IN Zandvoort' maar het ding VAN Zandvoort. Zo noemde Rolf het toen het voor het eerst ter sprake kwam, en die naam bleef ik hanteren. Het is een soort eigen naam en dus is iedere andere benaming fout. Ten tweede..." (rechterwijsvinger op linkerwijsvinger) "... heb ik je al gezegd dat dat hele ding niet echt bestond. Ten derde..." (rechterwijsvinger op linkermiddelvinger) "... word je nog eens hartelijk bedankt voor het feit dat je Piet toestemming gaf om mij mijn geheim te ontfutselen!!!"

Felix doelde hierbij op het feit dat Piet, de inmiddels ex van zijn moeder en dus Felix' toenmalige stiefvader, Felix net zo lang was blijven slaan totdat hij zijn geheim zou prijsgeven. Piet was een sadist in hart en nieren, dus hij was een expert in het pijnigen. Felix ging verder: "Want als ik Piet had gezegd wat ik je nu ga zeggen, had hij me letterlijk doodgeslagen! Dat ding van Zandvoort was mijn wraak. Jij en Rolf hadden altijd samen wat te smoezen en ik mocht nooit weten waar het over ging. Jullie maakten me knettergek. En daarom besloot ik jullie eens knettergek te maken. Dat idee kreeg ik in Zandvoort toen we daar op vakantie waren, en daarom zei ik dat ik daar, in Zandvoort dus, iets zocht. Natuurlijk wilden jullie weten wat het was. Jullie werden echt knettergek van nieuwsgierigheid, nietwaar? Nou, dan was het goed geslaagd! Maar als ik dat tegen Piet had gezegd... Zie je het al voor je?
En hij maar doorgaan: KLAP! Wat is dat ding in Zandvoort?... KLAP! Wat is dat ding in Zandvoort?... KLAP! Wat is dat ding in Zandvoort?... Hoe lang denk je dat ik dat kon volhouden? Tot ik dood was zeker? Nou, dan heb je me dus hoe dan ook dood gewild, want of ik het nou zei of niet..."

Felix moest even op adem komen na deze tirade. Dan ging hij verder:
"Uiteindelijk kon ik niet meer. Meer dan 2 uur lang had ik het volgehouden. Maar dan brak ik letterlijk en figuurlijk. Ik had mijn pijngrens minstens 3x bereikt. Dus ik zei hem dat dat ding niet echt bestond en hoopte dat hij niet verder zou vragen. Dat deed hij inderdaad niet. Maar dan moest jij die avond zo nodig nog eens: je moest en zou weten waarom ik dat schertsgeheim erop na had gehouden. En toen ging jij ook nog eens aan de gang met de mattenklopper. Als ik jou toen had gezegd dat het wraak was, had je dat geheid tegen Piet gezegd en dan was ik er alsnog geweest!!! Ik heb jou toen maar wijsgemaakt dat ik Rolf voor de gek wou houden. En ik hoopte toen ook weer dat je daar genoegen mee zou nemen. En dat deed je gelukkig ook."

Moeder moest dit allemaal even verwerken. Ze was zich er heel goed van bewust dat ze als moeder vreselijk gefaald had door haar kinderen aan zo'n sadist als Piet bloot te stellen. Ze had al die tijd geweten wat hij haar kinderen (en Felix nog het meest) aandeed, maar ze sloot haar ogen ervoor. Het zou wel meevallen, had ze zichzelf al die tijd wijsgemaakt.

Felix moest weer helemaal op adem komen. Al zijn opgekropte woede en frustraties had hij er nu uit gegooid. Hij draaide zich om zonder op antwoord te wachten en hij ging zijn kamer in. Hij liet zich met een plof op zijn bed vallen en dacht:
Zo, nu denk je het te weten. Ik heb je even het slechtste gevoel gegeven dat je kon krijgen en dat verdiende je ook! Maar het werkelijke geheim weet je nog steeds niet. Maar ja... Toen ik als kleuter vriendschap sloot met een jongen die geestelijk niet 100% was, mocht dat niet van je. Toen ik later vriendschap sloot met een dove jongen, mocht dat niet van je. Altijd moest alles perfect zijn bij je! En toen ik dan tijdens mijn vakantie op slag verliefd werd op een meisje dat in een rolstoel zat... Nee, dat kon ik er niet ook nog bij hebben. Dat houd ik dus voor mezelf tot aan je dood. Waar heb ik het toch aan verdiend dat ik zo'n overdreven perfectionist als moeder heb... en Piet leek ook zo'n perfectionist, maar ik denk dat die gewoon elke reden aangreep om me te kunnen slaan. En jij vond dat goed. En je hebt er niets uit geleerd, want je bent nog steeds dezelfde perverse perfectionist. Nooit zal ik het je vertellen. NOOIT!!!