Het gevaar

door Fred de Koning

"We moeten weg!"
Hans sloeg de deur met een klap achter zich dicht. "Echt waar; we moeten weg!"
"Is dat een manier om binnen te komen?" vroeg Inge. "En waarom opeens zo'n paniek?"
Hans wachtte een paar seconden om op adem te komen.
"Het is één ding of het ander: we moeten hier weg of we moeten met z'n allen samenwerken om de lawine tegen te houden. Maar dat laatste zal niet lukken; de meeste mensen hier geloven niet dat dat kan, dus die blijven apatisch zitten wachten op de ramp. Daarom zeg ik nogmaals: we moeten weg!"
Inge ging breeduit in de deuropening richting slaapkamer staan, waar Hans door wilde teneinde zijn koffers te pakken. Ze prikte met haar vinger in zijn buik en zei: "Stop toch eens met al die paniek. Je hebt hier in het dorp al bijna geen vrienden meer. En nu moet ik zomaar even met je mee omdat je gevaar ziet dat niemand anders ziet? Al jaren moet ik die onzin van je aanhoren en ik wil dat niet meer, begrepen?"

Een uur later zat Hans in zijn auto. Via zijn gsm praatte hij met zijn vrouw: "Sorry hoor, maar je kon met me meegaan of niet, maar bij jou achterblijven was géén optie."
Door het toestel klonk de stem van Inge: "Als je maar weet dat je nu ook niet meer terug hoeft te komen. Ik kon het echt niet meer aan, en deze paniekzaaierij was net even teveel. Ik geef je een laatste kans: als je nu onmiddellijk omkeert, zal ik je nog binnen laten."
Hans zuchtte diep. "Ik zal je voor eeuwig missen..."
En terwijl hij dit zei, zag hij in zijn buitenspiegel dat een lawine zijn voormalige woonplaats volledig van de aardbodem veegde.

Naar hoofdpagina "Fred de Koning"