Kerstverhaal

door Fred de Koning

Soms maak je dingen mee waarvan je denkt: Er is nog hoop voor de mensheid.

In de nazomer van 2021 reed ik met mijn brommobiel(!) van vlakbij Brussel naar Warschau. In een dorpje in de voormalige DDR, tegen de avond, zag ik een Gasthof (soort restaurant) en ik besloot daar een maaltijd te nuttigen. Op dat moment had ik er geen idee van waar ik was, maar later, dankzij de gps-functie in mijn dashcam, kwam ik erachter dat het Kalbsrieth was. Ik zag dat die Gasthof op Google genoemd werd en schreef een review:
Freundliche Bedienung. Das Essen war einfach aber gut und nicht allzu teuer.
Vertaling:
Vriendelijke bediening. Het eten was eenvoudig maar goed en niet al te duur.

In december 2022, niet lang voor kerstmis dus, kwam ik daar weer langs. Deze keer opzettelijk. Het was al 11 uur 's avonds toen ik daar aankwam en ik vroeg om een maaltijd. De man zei dat zijn vrouw al sliep en dat die de keuken beheerde. Hij kon me dus alleen iets heel eenvoudigs aanbieden. Dat bleek dan een broodmaaltijd te zijn. Omdat het koud was, bestelde ik er kamillethee bij, zodat ik toch nog iets warms had.
Ik vroeg hem of hij zich me nog herinnerde. Eerst niet. Maar toen ik hem zei dat ik vorig jaar van België onderweg was naar Polen, wist hij het weer.
Ik liet hem de review zien en zei dat ik hoopte dat hij zich daarin kon vinden. Nou, reken maar!
Dat laatste bleek toen ik af wou rekenen. Ik moest niets betalen.

Naar hoofdpagina "Fred de Koning"