Levensles

door Fred de Koning

Er was eens een man. Hij heette Pieter. Een doodgewone man, die doorhad dat de overheid lang niet altijd in het belang van het volk handelt. Hij zei ook vaak: "Ze moeten eens ophouden met die woke shit. Een man kan nooit een vrouw worden."

Op een dag stopte er een auto naast hem en het raampje werd opengedraaid. "Meneer," klonk een stem uit het binnenste, "mijn gps werkt niet meer en ik weet niet welke kant ik op moet."
Pieter boog zich naar het raampje en een seconde later hadden ze hem naar binnen gesleurd en de auto reed met gierende banden weg.

Pieter werd wakker. Hij voelde zich misselijk en helemaal niet uitgerust. Hij keek om zich heen. Hij lag in een hoekje van een overdekt winkelcentrum dat kennelijk gesloten was, want alle winkels waren dicht en hij zag nergens mensen.
Hij stond voorzichtig op. "Auw!" Een hevige pijn voelde hij tussen zijn benen toen hij zijn gewicht van de ene bil naar de andere verplaatste. Hij wreef voorzichtig... "Verd*mme!!!" riep hij. "Ik heb geen p*k meer!!!"
En tegelijk merkte hij op dat hij ook borsten had gekregen. "Wat hebben ze met me uitgehaald?"

Hij stond héél voorzichtig op. Het was niet moeilijk, de uitgang te vinden. Die was gelukkig niet afgesloten. Maar... waar was hij in vredesnaam??? Hij herkende niets van zijn omgeving. En nu hij erover nadacht... Welke dag was het? Hoe lang was hij bewusteloos geweest?
Pieter dacht na. De maand was nog maar net begonnen toen hij ontvoerd was. Was er ergens iets waarop hij de datum kon zien?
Daar was een bushalte met een digitale klok. En ja, ook de datum stond erbij. De 20e alweer! Hij was dus bijna 3 weken onder zeil geweest!
Het begon licht te worden en er waren steeds meer mensen te zien. Maar wacht eens... Die mensen spraken een taal die hij niet kon thuisbrengen. Slavisch, dacht hij toen hij iets beter geluisterd had.
Ik ben dus in Oost-Europa, dacht hij. Hij tastte in zijn jaszak, waar zijn gsm hoorde te zitten. Die was er niet. En geld had hij ook niet. Hoe kon hij dan zijn familie bellen?
Pieter sprak die taal niet, dus hij vroeg met handen en voeten waar het politiebureau was. 20 minuten later was hij daar. In de entree zag hij een stadsplattegrond. Het was een middelgrote stad in Bulgarije. Dus dáár was hij. Nu wist hij al iets meer.
De agent begreep niets van wat Pieter duidelijk probeerde te maken. En er werd ook geen tolk bij gehaald, dus nog eens 10 minuten later stond Pieter weer op straat.

5 jaar lang zat Pieter bij de ingang van het winkelcentrum te bedelen. In het begin probeerde hij dat binnen te doen, maar hoewel Pieter geen Bulgaars verstond, was het duidelijk dat bedelen daarbinnen niet op prijs werd gesteld. Langzamerhand leerde Pieter Bulgaars te verstaan en ook een beetje te spreken. Daarom probeerde hij het nog eens op het politiebureau.
De reactie van de agent die hij toen trof (niet dezelfde die hij eerder had getroffen) was allesbehalve wat hij verwachtte. Met moeite had hij duidelijk kunnen maken dat hij ontvoerd was en dat hij eigenlijk een man was. De agent begon aan een scheldkanonnade, waar Pieter niet veel van begreep, maar uit de intonatie en het feit dat hij een paar keer iets tegenkwam waar hij het woord "pervers" in meende te herkennen, kon pieter opmaken dat men niet geloofde dat hij een man was. Maar... was men hier dan zo bekrompen dat men alleen maar op de buitenkant afgaat???
"Verd*mme," mompelde hij in zichzelf. "Ze denken dat ik een vrouw ben die een man wil zijn. Maar ik ben een MAN die een man wil zijn!"

Dan kreeg Pieter een idee. Hij had genoeg bijeen gebedeld om een goedkope gsm te kopen. Meteen belde hij zijn broer.
"Zo Pieter," zei die, "ik had niet gedacht dat het zo lang zou duren! Maar daar ben je dan. Hoe bevalt het leven in Bulgarije?"
"Wat??? Dus jij zat daarachter??? Waarom?"
"Hier is een wedervraag... Voel je je niet doodongelukkig in dat lichaam dat het verkeerde geslacht vertoont aan de buitenkant?"
Pieter dacht even na. Het werd hem langzaam duidelijk wat zijn broer bedoelde. Die vervolgde: "En ben je nu eindelijk bereid om mij Leontien te noemen in plaats van Leo?"

Pieter snapte het. Hij had nu zelf ondervonden hoe het voelde om in het verkeerde lichaam te zitten en dan ook nog pervers te worden genoemd.
"Okee, Leontien," zei hij, "ik snap het nu. Je bent geen man die een vrouw wil zijn, maar een vrouw die een vrouw wil zijn."

Naschrift
Dit verhaal heb ik geschreven uit frustratie over de bekrompen houding van sommige mensen, die maar niet kunnen begrijpen dat 1 lichaam 2 geslachten kan herbergen, terwijl nota bene hermafrodieten het aantoonbare bewijs daarvan zijn. En nee, ik ben zelf geen transgender.

Naar hoofdpagina "Fred de Koning"