Pedojagers

door Fred de Koning

Eigenlijk zag Pieter de chat bij toeval. Hij kon achteraf niet eens meer met zekerheid zeggen welke zoekopdracht hij had gegeven, maar hij stuitte op een chatbox waar een 14-jarig meisje een soort oproep leek te doen. Uit het zichtbare stukje tekst kon hij niet opmaken waar ze naar zocht, maar hij had een vermoeden.
Hij klikte op de link en kreeg de keus: inloggen of account aanmaken. Dat laatste deed hij. In de chatroom las hij wat het meisje had geschreven. Karin heette ze. Eigenlijk zocht ze een relatie met een leeftijdsgenoot, maar hij las reacties van mannen die duidelijk geen leeftijdsgenoten waren.
Pieter begon te typen: "Ik wil je heel graag eens ontmoeten, want ik heb iets dat je beslist moet zien. Liever gisteren dan vandaag!"
Het antwoord kwam meteen: "Waar wil je me ontmoeten?"
Pieter typte: "Noem maar een plaats bij je in de buurt."
Tot zijn verbazing las hij vervolgens dat het meisje hem bij haar thuis zou ontmoeten. Het adres stond erbij. Het was amper 20 km van waar Pieter zelf woonde.

Het was een mooie nazomerse dag. Normaal zou er om deze tijd van het jaar al een gure wind hebben gewaaid, maar de septembermaand was dit jaar uitzonderlijk zacht.
Pieter zette zijn auto op de enige vrije parkeerplaats die er nog was in de straat. Een meter of 30 daarvoor had hij het huis al gezien: een rijtjeshuis, niet armoedig, maar zeker ook niet rijk. De voordeur stond open. Uitnodigend, zou je bijna denken. Pieter klopte op de open deur. "Hallo?" riep hij naar binnen.
"Kom maar binnen!" hoorde hij een meisjesstem antwoorden. Pieter ging het halletje door en kwam in een huiskamer. "Ik kom zo!" riep dezelfde stem weer.
Dan kwam er een man de kamer in. "U komt voor Karin?"
"Ja, dat klopt," zei Pieter. "U bent haar vader, neem ik aan? Wel, het is goed dat ik u ook tref. Ik heb hier iets dat Karin beslist moet zien. Ik wacht nog even tot zij hier ook is. Dan kan ik het jullie allebei laten zien."
De man stond even stomverbaasd. "U... wilt Karin en mij... allebei... iets laten zien? En wat is dat dan?"
Pieter trok een portefeuille tevoorschijn en haalde daar een stapeltje foto's uit. "Ik wacht nog even op Karin; dan hoef ik ze maar één keer te laten zien."
"Karin zal niet komen, meneer. U zit hier in het tv-programma 'jacht op jagers'. Kent u dat?"
"Nee, ik kijk al jaren geen tv meer. Maar wat is dit dan?"
"Laat u nou maar de foto's zien, meneer. Wat moest Karin volgens u zien?"
Pieter legde één voor één de foto's op de tafel. "Dit was mijn dochter. 15 jaar was ze, toen ze online een afspraakje maakte met... wat zij dacht dat een jongen van haar leeftijd was. Kijk wat een leuk en vrolijk meisje ze was! Nou, ze hebben haar later teruggevonden. Uit het onderzoek bleek dat ze eerst verkracht was en daarna op héél pijnlijke manier om het leven gebracht."
Pieter moest even slikken. "En toen ik de oproep van Karin zag, dacht ik: weet ze wel wat ze riskeert? Daarom wou ik haar deze foto's laten zien."
De man keek op een vreemde manier schuin naar boven. Pieter zag dat daar een camera hing. "Stop de opname maar, jongens!" riep de man naar de camera. En tegen Pieter zei hij: "Meneer, ik vind het prachtig wat u doet! Maar u moet oppassen, want er zijn mensen die pedofielen in de val lokken op een soortgelijke manier, maar die geven u niet de gelegenheid te zeggen waarom u komt. Echt waar... Oppassen dus!"
Pieter wandelde het huis uit en zag zich meteen omringd door politieagenten. "Meneer, u weet waarom wij u arresteren... O, wacht even..."
Er klonk gesputter uit een klein luidsprekertje, waarna de agent zei: "U kunt gaan, meneer. Dit was een misverstand."

Agent Holthuys vond het lijk in de sneeuw tussen het nog niet opgeruimde vuurwerkafval. "Gelukkig Nieuwjaar..." mompelde hij. Hij drukte op het knopje en gaf zijn vondst aan het bureau door. Daarna ging hij terug naar de politieauto, waar zijn collega nog zat te wachten.
De lijkschouwer was binnen de 10 minuten ter plaatse. Hij onderzocht het lijk en draaide dan het hoofd zodanig dat het gezicht te zien was. Agent Holthuys riep: "Maar ik ken die man! Die hadden we laatst bijna gearresteerd..." En hij vertelde waarom Pieter naar het lokhuis was gekomen.
De lijkschouwer doorzocht de zakken van Pieter en haalde de portefeuille tevoorschijn. "Nou, deze keer heeft hij blijkbaar niet de kans gekregen, te vertellen waarom hij was gekomen."