De broertjes Dem en Tus hadden op school gehoord van de verre reis naar de planeet Tara die hun bloedeigen overgrootouders hadden gemaakt. Die hadden daar een kolonie gesticht door hun eigen DNA te vermengen met die van de wezens die daar woonden. Het was Tus, de jongste van het tweetal, die op het idee kwam om hun vaders spacemobiel te nemen en zelf eens te gaan kijken. De reis heen en terug verliep zonder problemen, dachten ze, maar het was wel om precies die reden dat ze van hun moeder huisarrest hadden gekregen. En dat huisarrest zou nog niet zo heel erg zijn als ze niet eerst nog een geduchte preek zouden krijgen.
"Zo, vertel maar op: wat hebben jullie precies uitgespookt?" De stem van hun moeder klonk heel boos.
De beide kinderen keken naar hun voeten omdat ze haar niet in de ogen durfden te kijken.
"Wel, komt er nog wat?"
Dem durfde als eerste iets te zeggen. "We... wilden gewoon... even gaan kijken... en..."
"Ja," kwam de ander te hulp, "en we hebben gewoon even een switch gedaan. Dat is toch niet zo erg?"
"Niet zo erg..." echode de stem van de moeder. "Nee Tus, als dat goed wordt gedaan, is dat niet erg, maar jullie zijn daar nog veel te jong voor. Maar vertel op: wat hebben jullie precies gedaan, waar, en met wie?"
Tus begon te stotteren, en daarom waagde Dem het, het woord weer te nemen.
"We hadden op school gehoord van die kolonie op Tara. En we wilden weten wat er waar was van al die verhalen."
"Ja," ging Tus verder, "en ik had al heel goed gekeken hoe vader zijn spacemobiel bestuurde, dus ik zei dat we zelf maar eens moesten gaan kijken."
Tus keek eerst naar zijn broer Dem en dan naar zijn moeder. Die zei niets, maar de blik in haar ogen zei: vertel verder.
"Dus toen we bij Tara aankwamen, hebben we eerst even via de hypermonitor gekeken wat daar allemaal gebeurde. En toen dachten we dat we beter even op de planeet zelf konden kijken in plaats van vanuit de spacemobiel. Enne..."
Moeder vulde aan: "En toen heb je een switch gemaakt met iemand van Tara, klopt dat? Hoe haal je het in je hersens! Die Taarling zou dan dus in de spacemobiel komen te zitten en van daar uit zijn eigen planeet zien. Snap je dan niet dat die mensen daar nog niet aan toe zijn? Ze weten nog niet eens dat hun planeet een bol is; laat staan dat reizen door de ruimte mogelijk is!"
"Nee, want we hebben gewacht tot er een baby geboren werd. Die baby heeft nooit geweten dat er iets was gebeurd dat Taarlingen niet mochten weten. Daar hadden we heus wel rekening mee gehouden. We hebben gewoon gewacht tot er ergens in de nacht een kind werd geboren, en meteen heb ik daarmee de switch gemaakt. En zo kon ik van dichtbij zien hoe het leven op Tara eruit zag." Tus keek triomfantelijk naar zijn moeder. "En dat is gelukt," voegde hij eraan toe.
Moeders ogen leken vuur te schieten. "Denk je dat??? En hoe heb je dan ervoor kunnen zorgen dat je een gewoon Taars kind leek? Als jij denkt dat je een Taarling speelt, lijk je voor Taarlingen nog steeds een supermens. Het kan jou nooit goed lukken om helemaal Taarling te spelen. Zoals ik al zei: daar ben jij nog veel te jong voor."
"Nou ja, dan zal ik een beetje bijzonder zijn geweest... Maar er zijn daar al zoveel bijzondere mensen geweest, dus eentje meer of minder zal toch niet zoveel verschil maken?"
"Een beetje bijzonder?! Dan zal ik je iets bijzonders laten zien: wat is dit???" En ze liet een soort portable genezingsapparaatje zien.
"Dat is een Remodoc, natuurlijk."
"Juist, en had je er wel eens aan gedacht dat Taarlingen die niet kennen? En had je er ook aan gedacht dat Taarlingen nog nooit van anti-zwaartekracht hebben gehoord? Wil jij beweren dat je daar nooit gebruik van hebt gemaakt?"
Tus keek beschaamd naar de grond. Hij had er natuurlijk wel een vermoeden van gehad, want de eerste keer dat hij zijn Remodoc had gebruikt, hadden de mensen op Tara gereageerd alsof ze een wonder zagen gebeuren. En hij moest eerlijk bekennen dat hij ook al eens anti-zwaartekracht had gebruikt toen hij op het punt had gestaan, in een woeste zee te verdrinken.
"Maar ik heb de anti-zwaartekracht maar één keer gebruikt," zei hij.
"En je Remodoc heel vaak, zeker?"
Tus knikte bijna onzichtbaar.
"En hoelang heb je het lichaam van die baby bezet?"
Tus rekende... Tara was een planeet die zo snel draaide, dat tijdseenheden bijna niet uit het hoofd konden worden omgerekend. En Tus wist maar al te goed dat hij de tijd volkomen vergeten was, zodat hij een heel Taars mensenleven daar was gebleven. Hij dacht na over hoe hij die tijd kon omschrijven zonder toe te geven dat hij heel erg in de fout was gegaan...
"Eigenlijk ben ik gebleven totdat ze me bijna hadden ontmaskerd. En toen ben ik weer vertrokken."
Dem voegde eraan toe: "Maar de baby was al volwassen en had toen al teveel gezien. Dus die konden we niet terugsturen. Dus ik heb daarna nog even gauw een kleine switch gedaan..."
Moeder liet haar hoofd in haar handen vallen. "O nee!" kreunde ze.
Dem vervolgde: "O, maak je geen zorgen hoor; het was weer donker toen Tus weer van Tara kwam, en meteen daarna ben ik naar beneden gegaan. Ik heb de mensen opgezocht waar Tus mee was opgetrokken, en ik heb ze wijsgemaakt dat ik Tus was, en dat ik ging sterven. En toen liep ik een berg op terwijl daar een dichte mist hing, en verdween. Het lichaam van de Taarse baby zou zeker nooit gevonden worden; daar hebben we heel goed op gelet! Ik heb zelfs ervoor gezorgd dat de Taarlingen niet verbaasd zijn als we nog een keer daarheen gaan, want ik had beloofd dat we nog eens terug zouden komen."
Moeder hief haar hoofd weer op en zei: "Had je misschien gemerkt dat het scheepslogboek al die tijd alles heeft geregistreerd terwijl jullie daar waren? Ik weet dus alles wat je gedaan hebt. Zal ik je eens zeggen wat jullie allemaal fout hebben gedaan? Let op:
Eerst heb je ruzie gemaakt met alle geleerden op Tara doordat jij, als kind, al meer wist dan de geleerden daar, en dat liet je merken ook... Dan heb je je Remodoc gebruikt, waardoor de Taarlingen je bovennatuurlijke krachten zijn gaan toeschrijven. Die ene keer anti-zwaartekracht was genoeg om dat idee nog te versterken. Vervolgens heb je een hele groep volgelingen om je heen verzameld die je zo nodig moest onderwijzen over onze denkwijze, die voor een Taarling véél te hoog gegrepen is. En tenslotte wilde je een leider van zijn troon stoten. Ik kan alleen maar zeggen: gelukkig dat ze dat hebben kunnen verhinderen. Verder wist je het misschien nog niet, maar ten eerste leven Taarlingen véél korter dan wij, dus naar hun idee zijn wij onsterfelijk. En ten tweede zou de straf die ze jou toen gegeven hebben, iedere Taarling zonder meer hebben gedood. Dus toen jij dacht dat je alleen maar vluchtte, hebben zij echt gedacht dat je dood was en weer levend werd. En vervolgens verschijnt Dem daar om te zeggen dat hij Tus is. Jullie hebben er wel even een mooie boel van gemaakt..."
Moeder wachtte even en vervolgde: "Jullie overgrootouders hebben indertijd één fout gemaakt, en dat is nog nèt niet in een ramp geëindigd. Maar wat jullie nu hebben gedaan, was er teveel aan!"
Dem onderbrak haar. "Wat was die fout dan?"
Moeder vertelde: "In die tijd bestond er nog geen spacemobiel. We verplaatsten ons door het heelal met grote schotelvormige ruimteschepen. Zij hebben toen hun schip Atlantis voor de kust laten drijven tijdens hun bezoek. De Taarlingen dachten dat het een eiland was, en de zoveelste generatie Taarlingen moet na het vertrek van je overgrootouders gemerkt hebben dat dat grote eiland opeens verdwenen was. Wat voor legende daaruit voortgekomen is, daar kunnen we alleen maar naar raden."
Moeder ging voort met haar eerdere betoog: "Maar goed, waar het om gaat is dit: Taarlingen hebben zelfs op dit moment nog niet van de Remodoc gehoord. Een Remodoc is voor jou normaal, maar jij hebt daar voor wonderen gezorgd. O ja, en dan zeg je dat alles in orde was want de switch gebeurde terwijl het daar nacht was. Maar sommige Taarlingen zijn midden in de nacht wakker, dus die hebben waarschijnlijk de lichtstraal gezien waarmee jij op Tara bent geland. Joost mag weten hoe ze dat hebben geïnterpreteerd... En wat nu? Straks gaan de Taarlingen jouw leer verder verspreiden, en ik zie het er nog van komen dat er een nieuwe wereldreligie uit voortkomt, gevuld met een denkwijze waar ze geen weg mee weten. Dus wat gebeurt er?"
Noch Dem, noch Tus wist het antwoord.
"Dat betekent dat er op dit moment, voor Taarlingen ruim 20 generaties later, een periode aanbreekt dat die nieuwe religie de boventoon gaat voeren in staatszaken. Mensen zullen worden gemarteld als ze een andere godsdienst uitoefenen. Oorlogen en kruistochten zullen ongetwijfeld nog volgen, en tenslotte zal die religie zich opsplitsen en de verschillende stromingen zullen oorlog met elkaar voeren. En dat allemaal omdat jullie zo nodig van dichtbij wilden zien hoe die mensen daar leven. Wel, dankzij jullie doen ze dat dus niet meer zo!"
© 2009 by Fred de Koning