Sovjet propaganda

door Fred de Koning

Het was in de lente van 1977. Het leven in de Sovjet Unie was niet gevuld met luxe, maar er was ook geen honger of werkloosheid. Iedere burger kon een vrij rustig leven leiden, zolang hij de machthebbers maar niet al te hard tegen de haren in streek.

Maar velen waren niet tevreden. En dat kwam vooral doordat de regering zoveel leugens vertelde. Zo'n ontevreden burger woonde in een van de noordelijke buitenwijken van Moskou. Zijn naam was Dimitri Kowalski. Hij betrapte de regering heel vaak op leugens; veel vaker dan anderen, want hij wist veel. Heel vaak wist hij dat iets niet waar was doordat het officiële verhaal een element bevatte dat inging tegen natuurwetten... of doordat het gewoon totaal onlogisch was... of... enfin, de lijst was lang.

Op een dag vertelde men op de tv dat een dissident naar de studio had gebeld en allerlei dreigementen had geuit. Ze lieten het allerlaatste stukje van het gesprek horen. De dissident riep dat ze allemaal naar de hel konden lopen. Daarna gooide hij de hoorn op de haak. De man van de tv-studio bleef nog een tijdje "hallo?" roepen, maar er was alleen nog maar stilte op de lijn.
Het publiek slikte dit verhaal voor zoete koek. Maar het viel Dimitri op dat er iets niet klopte: nadat de dissident de verbinding verbrak, volgde er stilte. En daar zat hem de kneep...

Dimitri ging naar de openbare bibliotheek en zocht een boek op over het telefoonsysteem. Het duurde nog redelijk lang voordat hij gevonden had wat hij zocht. Maar hij noteerde de titel van het boek en het nummer van de pagina.
Wat hij nu ging doen, was riskant. Maar hij kon niet blijven zwijgen. Op verscheidene muren in de stad plakte hij een soort muurkrant waarin stond dat hij het bewijs had gevonden van een leugen van de overheid: als degene die belt, de verbinding verbreekt, volgt onmiddellijk tuut-tuut-tuut. Verbreekt degene die gebeld wordt de verbinding, dan volgt er stilte. En dat laatste was het geval. De dissident belde dus niet naar de studio, maar hij werd gebeld. Joost mocht weten wat er allemaal aan vooraf was gegaan, maar de verwensing kon allerlei redenen hebben. Dat ze gelogen hadden, stond echter vast! Op de muurkrant stond het boek en het paginanummer erbij vermeld, samen met een oproep, dit feit in de openbare bibliotheken na te gaan.

Maar dan gebeurde er iets eigenaardigs: de volgende dag was in iedere bibliotheek, zonder uitzondering, de bladzijde met genoemde informatie zwart gemaakt. Toen Dimitri dat ontdekte, wist hij dat hij daarmee het bewijs in handen had dat hij gelijk had. Als het nieuws van de dissident geen propaganda was geweest, hadden ze geen reden gehad om die bladzijden in al die boeken zwart te maken...

... toch?

Wordt vervolgd... misschien...

 

 

 

 

 

 Naar hoofdpagina "Fred de Koning"