Theo

Het was een warme dag in juni. Carla lag te zonnen op het naaktstrand. In de 32 jaar die Carla al op onze planeet had rondgelopen, had ze al vaak het bevrijdende gevoel ervaren dat men vrijwel alleen thuis en op het naaktstrand kan beleven. Omdat ze die ochtend veel werk had verzet en dus doodmoe was, had ze geen zin in een lange wandeling. Daarom had ze slechts op enkele meters van de grens tussen de beide soorten strand haar handdoek neergelegd, was erop gaan zitten en had zich in minder dan een minuut van haar kleren ontdaan. En daar lag ze nu al uren van de zon te genieten.
Mensen met en zonder kleren wandelden in beide richtingen en niemand voelde zich ongemakkelijk. Af en toe kwam er wel eens iemand voorbij die heel stiekem naar de naakte lichamen keek, maar Carla dacht: Zolang het bij kijken blijft... Ik gun iedereen z'n pleziertje.

Dan hoorde Carla voetstappen in haar richting komen. Ze deed haar ogen, die ze al een tijdje gesloten had gehad, weer open en zag een man van rond de 20 op haar af komen. Hij keek met een heel eigenaardige blik naar haar. Toen hij begon te spreken, had Carla meteen in de gaten dat deze man geestelijk niet 100% was. Maar zijn stem klonk uitermate vriendelijk.
"H-h-heb... jij g-g-geen... p-piemel?" vroeg de man met oprechte verbazing in zijn stem.
"Nee," antwoordde Carla, "ik ben een vrouw."
"En ik b-ben een man hè?"
Carla had veel verwacht, maar nu moest ze toch even nadenken over een antwoord.
"Ik... heet Theo. En jij?"
Carla besloot dat het geen kwaad kon als ze alleen haar voornaam zei. "Carla," zei ze dus.

Theo hakkelde wat klanken alsof hij niet wist wat hij nu moest gaan zeggen.
Uiteindelijk zei hij: "Maar... waarom h-h-heb jij... d-dan geen... piemel?" vroeg Theo. Carla wist niet hoe ze moest reageren. Was het haar taak wel om aan deze nietsvermoedende man uit te leggen hoe het anatomische verschil tussen mannen en vrouwen in elkaar zat en waarvoor dat diende?
Tenslotte antwoordde ze: "Die hebben vrouwen nooit." En ze hoopte dat Theo niet verder zou vragen. Ze wou hem zeker niet afsnauwen, want Theo was daar veel te vriendelijk voor. Bang was Carla zeker niet meer, maar ze had ook geen zin om seksuele voorlichting te geven aan een wildvreemde man.
Maar Theo vroeg wel verder: "Heeft Irene... ook g-g-geen piemel dan?"
Carla probeerde de vraag te ontwijken. "Irene? Wie is dat?"
"Irene is mijn... v-v-vriendinnetje. We spelen altijd samen. Verstoppertje... en soms sjoelen. M-m-maar bij... sjoelen w-win ik altijd en dat... is n-n-niet leuk. Maar... toch doe ik het... graag, want Irene v-v-vindt het leuk."
Dan keek Theo met ongewoon veel belangstelling tussen de benen van Carla. Met oprechte verbazing vroeg hij dan: "Maar h-hoe... plas jij d-d-dan? Dat k-kan... toch niet z-zonder piemel?"

Carla had er eigenlijk geen zin in, maar op een of andere manier mocht ze Theo graag en ze wou hem niet teleurstellen. Ze kwam een beetje overeind, wees tussen haar benen en zei: "Daaruit komt dat." En na een korte pauze: "Jij hebt Irene nooit zonder kleren gezien hè?"
Op het moment dat ze dat laatste woord gezegd had, dacht ze: O jee, dat had ik beter niet gezegd. Wie weet wat ik hiermee uit zou kunnen lokken!
Theo antwoordde: "Nee, want we slapen in verschillende zalen. Ik slaap in de zaal voor jongens en Irene in de zaal voor meisjes."
Ja, logisch, dacht Carla.

Dan gingen de ogen van Theo opeens een stuk verder open. En met een stem die verraadde dat hij een grote ontdekking had gedaan, zei hij: "Is het soms daarom dat meisjes op de wc zitten en jongens staan?"
"Ja, precies," zei Carla. "Jullie kunnen richten en wij niet."
Theo's ogen kregen nu een peinzende blik.
"Mag ik aan Irene vragen of ik haar ook eens zonder kleren mag zien?"
"Dat weet ik niet hoor. Vraag eerst maar eens aan de leidsters of je dat aan haar mag vragen."
Theo keek opeens bedroefd. "Ik vind... de l-l-leidsters niet aardig. Ik... d-d-durf dat niet... aan ze te vragen," zei Theo.
Opeens viel het Carla op dat Theo een hele tijd niet meer gestotterd had maar er nu opeens weer mee begon. Blijkbaar was hij zich op z'n gemak gaan voelen en nu...
" Maar..." ging Theo verder... "ik vind d-dokter... Verbeek wel aardig!"
"Wel, vraag dan maar aan dokter Verbeek of je Irene die vraag mag stellen."
"Ja!" riep Theo. En zonder afscheid te nemen, rende hij terug naar waar hij vandaan was gekomen.

Carla zou eigenlijk zo ontzettend graag eens een kijkje nemen in het tehuis waar Theo woonde, al was het maar om kennis te maken met Irene, die zoveel betekende voor deze simpele maar o zo vriendelijke man. Maar ja, ze wist niet eens waar dat was...