het eerste contact

Het begon op die dag in april 2001, toen ik ADSL kreeg. Eindelijk kon ik dan onbeperkt surfen zonder bang te zijn voor een hoge telefoonrekening.
Ik kende die Belgische chatbox (inmiddels wijlen) al een tijdje, want ik had eerder flatrate gehad, maar dat was nog altijd met inbellen en de nodige beperkingen daarbij.
Op die chat heeft iedereen een schuilnaam, en de mijne was:
**++ de koning ++**

Wat ik nooit heb gedaan in al die maanden dat ik per minuut moest betalen, kon ik nu eindelijk weer: chatten. In één van mijn favoriete chatkamers kwam ik een vrouwelijke chatter tegen, die zich Bo noemde en die ik voor die tijd nog nauwelijks kende. Het eerste dat me opviel, was haar vrolijke en zonnige karakter en haar optimisme. Ik dacht: dat is iemand met wie ik praten kan!

Ik zocht haar gezelschap dus wat vaker, en sprak haar ook wel eens privé. En je raadt het al: er begon iets meer te groeien dan gewone vriendschap. Maar hiermee is het verhaal nog niet ten einde...

Op een dag kwam Bo binnen in een vrijwel lege kamer waar ik al was, en ze vertelde dat ze juist terug was van een wandeling, die veel langer was geworden dan de bedoeling was geweest, want ze had een verkeerde weg genomen. Ik vroeg haar of ze dan pijnlijke voeten had.
Haar antwoord: "Nee, want ik zit in een rolstoel :-)"

Heel wat mensen zouden nu een beetje terughoudend worden. Ik niet; waarom ook eigenlijk? Integendeel; die smiley achter de zin deed het: iemand die daar de humor van kan inzien, zit goed bij me. En de diepere gevoelens die al aan het groeien waren (en wat we nog geen van beiden van elkaar wisten) bleven dus groeien.

Ik weet nog goed wat haar reactie was toen ik haar vroeg om foto's uit te wisselen. Ze waarschuwde me dat ze lelijk was. Ik zei toen: "Nee hoor, na alles wat ik van je weet kan ik je verzekeren dat je mooi bent (van binnen)". Toen ik haar foto zag, vond ik haar trouwens helemaal niet lelijk. En nog vandaag de dag probeer ik haar ervan te overtuigen dat ze mooi is... en op een dag zal het me lukken.

deze foto is gemaakt op de eerste dag van onze ontmoeting
ze houdt de cadeautjes vast die ik had meegebracht

de ontmoeting

Op een bepaald moment bleek dat we hobbies hadden die heel goed met elkaar te combineren zijn (zij maakte een radioprogramma en ik maak muziek), en dat was een mooie gelegenheid om voor te stellen om eens die kant op te gaan zodat we elkaar konden ontmoeten. Haar enthousiaste reactie deed mij vermoeden dat ze kennelijk ook iets voor mij voelde, en voorzichtig begon ik ernaar te informeren.

De reis was lang. Ik deed er 22 uur over om in een brommobiel (wat is dat?) van Friesland naar Vlaams Brabant te rijden (inclusief een beetje slapen onderweg) maar het was de moeite waard!

Om een lang verhaal kort te maken: Ik ging naar haar toe, met de bedoeling een week te blijven. Het werden 9 dagen, en toen moest ik echt terug (werk). Eenmaal thuis, vroeg ik haar om naar de chatbox te gaan waar we elkaar hadden ontmoet. En dat deed ze.

Daar heb ik, in het bijzijn van enkele chatvrienden, haar ten huwelijk gevraagd.
Haar antwoord: "Jaaaaaaaaaaaaaaaaaaa :-)))))))))"

de toekomst

Verscheidene mensen hebben me al gewaarschuwd dat het niet makkelijk zal zijn om het leven te delen met een vrouw die vrijwel niets kan (spierziekte). Daar ben ik me heel goed van bewust... maar de beloning is zo gigantisch, zo onvoorstelbaar groot, dat ik me afvraag waar ze nou toch weer een probleem van willen maken. Ik ga ervoor!!!

Voordat we over samenwonen kunnen denken, moet ik een ander huis hebben. Zij woont bij haar ouders, en in mijn huidige huis wonen is door een andere oorzaak uitgesloten: als je binnenkomt, loop je meteen tegen een trap aan, met daarnaast een smalle doorgang. Zelfs als die wordt verbreed, is de badkamer voor haar onbereikbaar. En zo kan ik nog wel doorgaan. Maar we zullen het wel voor elkaar krijgen om ergens samen te wonen. En nu maar het beste ervan hopen... Aan ons zal het niet liggen!

taboe

Veel mensen vinden het hoogst ongepast om grapjes over handicaps te maken, maar doe het maar gerust; dat doen wij ook (en voor zover ik weet doen alle gehandicapten dat). Een voorbeeld:
ik hoef niet bang te zijn dat ze weg zal lopen.

aanvullingen

28-10-2001

Op 24 oktober 2001 is Bo geopereerd (kleine ingreep; niets ernstigs) en ik wilde per se bij haar zijn. Nadat ze uit het ziekenhuis ontslagen is, heb ik haar meegenomen naar een juwelier.
Tot voor kort werd ze 's morgens wel eens wakker en was bang dat ze alles gedroomd had. Nu kijkt ze naar haar vinger en weet dat de droom is uitgekomen.

8-1-2002

Onze eerste kerstmis samen... een geweldig succes!
We hebben gezellig 2 weken in een vakantiehuisje gezeten.
Sommige mensen hadden gedacht dat ik nu wel minder enthousiast zou zijn nadat ik aan den lijve had gevoeld hoe zwaar het is om een vrouw met een spierziekte te verzorgen. In één ding hebben ze gelijk gekregen: dat heb ik zeker gevoeld; mijn armen doen nog steeds (een week na dato) pijn van alle keren dat ik haar in of uit haar rolstoel heb getild. Maar ik ga er nog steeds voor, want echte liefde is daartegen bestand!!!

26-1-2002

Goed nieuws!
Vanaf april 2002 kunnen we gaan samenwonen, want Bo heeft een huis toegewezen gekregen. Op dit moment ben ik aan het proberen, zo mogelijk tegelijkertijd, mijn (Aixam) brommobiel te verkopen en een Vespacar, ook wel Aapje genoemd, te kopen. Die laatste heeft als voordeel, dat hij veel meer laadruimte heeft. De bagageruimte van mijn huidige brommobiel is meteen geramd vol als er een rolstoel in ligt. Maar niet alleen daarom, maar ook ivm de verhuizing is een Vespacar veel handiger.

22-4-2002

Het begon op die dag in april 2001, en we zijn nu een jaar verder: samenwonend en supergelukkig. Ik heb mijn brommobiel tijdig verkocht en een Aapje gekocht, dus ik heb geen verhuiswagen hoeven huren; ik kon alles zelf doen.

Ik moet nog 1x naar Friesland om de laatste dingetjes op te halen, en dan kan ons sprookje het bekende einde krijgen:
We leefden nog lang en gelukkig...

14-10-2002

Vandaag hebben we een "Koninklijk Paleis" gekocht. Vanaf nu kunnen we in ons eigen huis wonen, waarin we nog gelukkiger zullen zijn dan in het benauwde hok waarin we nu nog opgepropt zitten.

Ons Koninklijk paleis op het moment dat we het kochten

3-5-2008

Vandaag heeft Het Grote Gebeuren plaatsgevonden: we zijn officieel getrouwd!

2013

In 2012 was mijn schoonmoeder al overleden en nu mijn schoonvader ook. Wij besloten hun huis over te nemen en het onze te verkopen. Hun huis is namelijk beter aangepast aan een rolstoel en biedt ook meer ruimte.

26-4-2021

Het lied dat we op onze trouwdag zongen, heb ik van een nieuwe tekst voorzien: klik hier (wordt in nieuw venster geopend).

MAAR HET VERHAAL GAAT VERDER

Nadat ik op dating-sites en FB-groepen een paar slechte ervaringen heb gehad (ze moesten me niet om de idiootste redenen of ze waren alleen maar op mijn geld uit - daar ben ik niet ingetrapt, maar de emotionele schade was wel groot) veranderde er iets in mijn leven. Ik onderging een operatie en nu mag ik mezelf tot de groep van geamputeerden rekenen.

Ja, er was waarachtig een vrouw die me wel zag zitten. Tijdens de internetgesprekken voelden we een klik. Maar dat werd uiteindelijk niets.

Nog één ding: Bo en ik hebben samen een lied geschreven dat we op ons bruiloftsfeest zongen. Nadat Bo overleden was, veranderde ik de tekst. Je hoort beide versies hier.